Dýrasögur
Stutt saga af Funa
Eitt vetrarkvöld árið 1997 var ég á hestinum mínum honum Funa á heimleið eftir stuttan reiðtúr. Það var svalt og ljósin á skeiðvellinum lýstu leiðina upp. Mér fannst eins og við værum ein í heiminum því allt svo kyrrt, ekkert heyrðist nema brakið í snjónum. Við nálguðumst hesthúsin óðfluga. En fljótt hvarf kyrrðin. Funi kipptist til. Allt í einu sá ég eitthvað hvítt fyrir aftan mig. Það var hestur sem var búið að leggja til skeiðs. Þegar hann var að fara fram úr Funa vildi hann ekki láta í minni pokann svo hann stökk af stað. Ég, 12 ára stelpan var alls ekkert undirbúin fyrir svona fimleika svo ég rann hreinlega úr hnakkinum og niður hálsinn á hestinum. Hann hægði og leyfði knapanum að renna niður hálsinn á sér. Ég lenti varlega á jörðinni og sat kyrr með höfuð í kjöltu. Fljótt tóku tárin að flæða. Þá var eins og einhver vorkenndi mér í þessum heimi, því einhver tók upp á því að nudda á mér bakið og renna svo fimlega undir hægri handarkrikan og reyna að hjálpa mér þegar ég ætlaði að standa upp. Það var Funi. Ég stóð upp, hélt enn fyrir augun. Funi nuddaði ennþá á mér bakið eflaust til huggunar. Ég snökti ennþá en sneri mér við og leit á hestinn minn. Funi horfði í augun á mér. Augnaráðið spurði, er ekki allt í lagi? Ertu ómeidd? Þetta skal ég aldrei gera aftur, virtust augun segja. Ég þurrkaði tárin með vettlingunum og tók upp tauminn. Komum heim, sagði ég rólega og við löbbuðum heim í hesthús. Þarna var ég nýbúin að eignast hestinn og hann hafði aldrei alveg tekið mig fyllilega í sátt, en við urðum sannarlega hinir bestu mátar eftir þetta.
Sendandi: Linda (frá árinu 1997)