Dýraverndarsamband Íslands

Málþingið okkar um ábyrgt gæludýrahald sem við héldum á Háskólatorgi við Suðurgötu í Reykjavík tókst vel og bættist hópur nýrra félaga í raðir okkar. Í framsöguerindunum þrem var komið víða við og mynduðu þau ágætan umræðugrundvöll. Linda Karen Gunnarsdóttir tamningakona miðlaði af ágætri reynslu og þekkingu ýmsum upplýsingum um hesta og hestahald,sérstaklega fyrir börn og unglinga, og undirstrikaði þá ábyrgð sem fylgdi og jafnframt að foreldrar þyrftu að axla með unga fólkinu. Hún gaf margvísleg heilræði um rétta meðferð hrossa á öllum árstímum , svo sem um vetrarfóðrun,beit,húsvist, umhirðu, tamningu og útreiðar. Þá lagði hún áherslu á hve umgengni við hesta væri gefandi og  jafnframt að þeir sem ættu hesta þyrftu að gefa sér nægan tíma til að sinna þeim allt árið.

Katrín Harðardóttir dýralæknir vék sérstaklega að merkingu og skráningu gæludýra og taldi æskilegt að komið yrði upp miðlægum gagnagrunni en slíkt er vel þekkt hér á landi fyrir búfé.  Hún fjallaði líka um ábyrgðina sem fylgdi gæludýrahaldi almennt og sagði óafsakanlegt þegar fólk henti frá sér t.d. kisum og kanínum á víðavangi en slíkt kæmi því miður alltof oft fyrir. Dýraathvarf á borð við Kattholt gegndi veigamiklu hlutverki,það þekkti hún vel af langri reynslu. Í síðari hluta erindisins fjallaði Katrín um heilsugæslu gæludýra, skylt væri að leita hjálpar ef dýr veiktust eða slösuðust og taldi hún upp margs konar aðgerðir, svo sem ófrjósemisaðgerðir á gæludýrum af báðum kynjum. Meiri og meiri kröfur væru gerðar til dýralækna og þeir þyrftu núorðið að eiga mikinn og dýran tækjabúnað til að geta sinnt störfum sínum.

Karl F. Karlsson dýralæknir gaf gott yfirlit yfir lög og reglur sem varða dýrahald ,bæði í þéttbýli og dreifbýli ,og kom víða við í erindi sínu.Hann fór yfir eftirlitskerfið sem er í meginatriðum á vegum sveitarfélaga og héraðsdýralækna en stundum kæmi lögregla við sögu.  Gæludýrin heyrðu undir Umhverfisstofnun en búféð undir Matvælastofnun. Í þessu samband tók hann fyrir leyfisveitingar svo sem vegna ræktunar, verslunar, þjálfunar og geymslu gæludýra. Þá vék hann að hlutverki Dýraverndarráðs og endurskoðun dýraverndarlaga sem hófst nýlega. Karl taldi brýnt að betur yrði haldið utan um skráningu kærumála og benti á að samkvæmt fyrirliggjandi gögnum hefði kærum fækkað á seinni árum. Stöðugt þyrfi þó að vera vel á verði enda hefði gæludýrum fjölgað mikið.

Á eftir kaffihléi voru miklar og góðar umræður sem margir tóku þátt í og svöruðu frummælendur margvíslegum spurningum sem til þeirra var beint. Þá notuðu ýmsir  einnig tækifærið til að koma með ábendingar og tillögur, m.a. sem við stjórnarfólk  í Dýraverndarsambandinu þurfum að skoða.

Fram komu m.a. upplýsingar um Dýrahjálpina sem nýlega var stofnuð en með hjálp internetsins aðstoðar hún við vistun gæludýra sem vantar gott heimili.  Ísbjarnamál bar á góma, fram kom það álit að banna ætti að auglýsa gæludýr gefins, eigandi gæludýraverslunar sagðist leggja mikla áherslu á fræðslu og upplýsingar, það væri nauðsynlegt og bent var á að sum sveitarfélög þyrftu að hafa betri viðbúnað til að láta lesa af merkingum á slösuðum eða dauðum gæludýrum þannig að unnt væri að koma þeim sem fyrst til eigenda. Fram komu óskir um að slík málþing yrðu betur kynnt og auglýst í framtíðinni og undirtektir, bæði á málþinginu og eftir að það var haldið, gefa vissulega tilefni til áframhalds á þessum grunni, þ.e. að taka fyrir ábyrgt búfjárhald á næsta ári.

Einnig er í athugun að koma upp litlum vinnuhópum um tiltekin, afmörkuð efni, m.a. út frá umræðum og ábendingum á málþinginu.